تناقض تلفظ و املا در زبان انگلیسی: تحلیل دشواری‌ های دیکته انگلیسی

۱. تأثیرات تاریخی بر املا در انگلیسی

یکی از اصلی‌ ترین دلایل تناقض بین تلفظ و املا در زبان انگلیسی، تاریخچه‌ی پیچیده و تکامل این زبان است. برخلاف زبان‌ هایی که سیستم‌   املایی نسبتاً فونتیک دارند، زبان انگلیسی در طول قرن‌ ها از زبان‌ های مختلفی مانند لاتین، فرانسوی، زبان‌های ژرمنی و دیگر زبان‌ ها واژه‌هایی را جذب کرده است. این امر باعث ایجاد قوانین املایی نامنظم و متناقض شده است. زبان انگلیسی املای غیر فونتیک دارد اما زبان هایی مثل اسپانیایی، ایتالیایی،فنلاندی و … املای فونتیک دارند یعنی دقیقا همانطوری که تلفظ می شوند نوشته می شوند اما زبان انگلیسی غیر فونتیک است املای غیر فونتیک دارد یعنی در اکثر موارد آنگونه که تلفظ می شود نوشته نمی شود.

مثال: کلمه “knight”(شوالیه) به صورت /naɪt/ تلفظ می‌شود، اما حروف “k” و “gh” در این کلمه تلفظ نمی شوند هستند. این تناقض به خاطر تحولات تاریخی زبان است که در آن “knight” ابتدا با تلفظ حروف “k” و “gh” گفته می‌شد، اما تلفظ تغییر کرد و املا بدون تغییر باقی ماند.

۲. نقش حروف ساکت(فاقد تلفظ در کلمه)

زبان انگلیسی به خاطر استفاده از حروف ساکت شهرت دارد (با حروف بی صدا یا بحث صامت و مصوت اشتباه گرفته نشود) ! حروف ساکت حروفی  هستند که تلفظ نمی‌شوند، اما در نوشتار ظاهر می‌شوند، همین امر تناقض‌ها را تشدید می‌کند. این عدم تطابق بین نوشتار و تلفظ، یادگیری دیکته را دشوارتر می‌کند، چرا که زبان‌ آموزان باید حروفی را به خاطر بسپارند که در شنیدن صدا حضور ندارند.

مثال: کلمه “psychology” به صورت /saɪˈkɒlədʒi/ تلفظ می‌شود، در حالی که “p” و “h” تلفظ نمی شوند. همچنین کلمات دیگری مانند “receipt” (/rɪˈsiːt/) و “island” (/ˈaɪlənd/) نیز دارای حروف ساکت(بدون تلفظ) هستند که باید درست نوشته شوند، با وجود اینکه تلفظ نمی‌شوند.

۳. صداهای مختلف(غیرمنظم) در حروف صدادار(Vowels)

یکی دیگر از عواملی که در زبان انگلیسی باعث تناقض بین تلفظ و املا می‌شود، تغییرات غیرقابل پیش‌بینی در صداهای حروف صدادار است. در زبان انگلیسی، یک حرف صدادار ممکن است صدای مختلفی داشته باشد بسته به اینکه در کلمه یا موقعیت خاصی قرار بگیرد.

مثال: حرف “a” در زبان انگلیسی در کلمات مختلف صدای متفاوتی دارد. در کلمه “cat” صدای /æ/ دارد، در “cake” صدای /eɪ/ و در “car” صدای /ɑː/ دارد. این تغییرات باعث می‌شود که املا صرفاً از روی تلفظ قابل پیش‌بینی نباشد.

۴. همصداها(homophones) و هم‌نویسه‌ها (homographs)

زبان انگلیسی تعداد زیادی همصدا (homophones) و هم‌نویسه (homographs) دارد که در دیکته مشکل ایجاد می‌کند. در هر دو مورد، زبان‌ آموز باید از زمینه جمله(چارچوب کلام و جمله) استفاده کند تا بداند کدام کلمه گفته می‌شود و چطور باید نوشته شود.

• همصداها: کلماتی مثل “their” و “there” یا “to,” “too,” “two” که به صورت مشابه تلفظ می‌شوند، اما نوشتار متفاوت دارند.
• هم‌نویسه‌ها: کلماتی مانند “lead” (رهبری کردن) و “lead” (فلز روی) یا “tear” (پاره کردن) و “tear” (اشک)  را شامل می شود که نوشتار مشابه دارند، اما تلفظ آن‌ها بسته به معنی متفاوت است.

۵. استفاده نامنظم از حروف و ترکیب‌های حروف

استفاده از ترکیب‌های حروف برای تولید صداهای خاص نیز یکی دیگر از عواملی است که باعث دشواری در دیکته می‌شود. صدای یکسان ممکن است با ترکیب‌های مختلفی از حروف نمایان شود، و ترکیب‌های مشابه ممکن است صدای متفاوتی داشته باشند.

مثال: ترکیب “ough” در زبان انگلیسی می‌تواند صداهای مختلفی داشته باشد:

• /ʌf/ مانند “enough”
• /oʊ/ مانند “though”
• /aʊ/ مانند “bought”
• /ɔː/ مانند “thought”

۶. تأثیر لهجه‌ها و گویش‌ها

لهجه‌ها و گویش‌های مختلف انگلیسی نیز به این تناقض‌ها دامن می زنند. در مناطق مختلف، ممکن است تلفظ کلمات کمی متفاوت باشد که این تفاوت‌ها در دیکته تأثیرگذار است. برای مثال، کلمه “schedule” در انگلیسی بریتانیایی به صورت /ˈskɛdjuːl/ تلفظ می‌شود، در حالی که در انگلیسی آمریکایی معمولاً به صورت /ˈskɛdʒuːl/ تلفظ می‌شود.

۷. چالش‌های استرس هجایی غیرفونتیک

زبان انگلیسی دارای استرس هجایی غیرفونتیک است، به این معنی که جایگاه استرس در یک کلمه می‌تواند بر تلفظ آن تأثیر بگذارد، اما معمولاً بر املا تأثیر نمی‌گذارد. این امر باعث می‌شود که زبان‌آموزان دچار سردرگمی شوند، به ویژه زمانی که در حال دیکته کردن کلمات طولانی یا چند هجایی هستند.

استرس هجایی به تأکیدی اشاره دارد که بر روی هجاهای خاصی در کلمات قرار می‌گیرد و این می‌تواند بر تلفظ کلمه تأثیر بگذارد. در زبان‌هایی که استرس هجایی فونتیک دارند، هجایی که تحت استرس قرار می‌ گیرد معمولاً به طور مستقیم به یک صدای خاص یا الگو مرتبط است. با این حال، استرس هجایی غیرفونتیک به این معناست که هیچ قانون فونتیک واضح و ثابتی وجود ندارد که تعیین کند کدام هجا در یک کلمه تحت استرس قرار خواهد گرفت.

مثال: کلمه “photograph” به صورت /ˈfəʊtəɡrɑːf/ با استرس روی هجای اول تلفظ می‌شود، اما در مشتق آن یعنی “photography” استرس روی هجای دوم قرار دارد: /fəˈtɒɡrəfi/. با وجود تغییر در تلفظ، املای ریشه “photo” در هر دو کلمه یکسان باقی می‌ماند، که این امر یادگیری دیکته را پیچیده می‌کند.

جمع‌بندی درباره علت دشواری املای انگلیسی:

در زبان انگلیسی، تناقض بین تلفظ و املا به دلایل مختلفی ایجاد می‌شود که برخی از آن‌ها به تاریخچه و تحولات زبان، استفاده از حروف ساکت، تغییرات صداهای حروف صدادار، همصداها و هم‌نویسه‌ها، ترکیب‌های حروف و تأثیر لهجه‌ها و گویش‌ها مربوط می‌شود.

1. تاریخچه زبان انگلیسی: این زبان از زبان‌های مختلفی کلمات قرضی گرفته است، که باعث ایجاد قوانین املایی نامنظم شده است.

2. حروف ساکت: حروفی که در نوشتار ظاهر می‌شوند ولی تلفظ نمی‌شوند، یادگیری دیکته را پیچیده می‌کنند.

3. صداهای مختلف در حروف صدادار: حروف صدادار می‌توانند صداهای مختلفی در کلمات مختلف داشته باشند، که پیش‌بینی تلفظ را دشوار می‌کند.

4. همصداها و هم‌نویسه‌ها: کلمات با تلفظ مشابه اما نوشتار متفاوت یا برعکس باعث سردرگمی در نوشتار می‌شوند.

5. استفاده نامنظم از ترکیب‌های حروف: ترکیب‌های حروف مختلف ممکن است صداهای مشابه یا متفاوتی تولید کنند.

6. تأثیر لهجه‌ها: لهجه‌های مختلف در تلفظ کلمات تأثیر دارند که در دیکته نیز مشهود است.

7. استرس هجایی غیرفونتیک: استرس هجایی در کلمات انگلیسی معمولاً بدون پیروی از یک قانون فونتیک ثابت قرار می‌گیرد، که این مسئله نیز باعث سردرگمی در دیکته می‌شود.

این عوامل در کنار هم، باعث می‌شوند که زبان‌آموزان انگلیسی با دشواری‌هایی در دیکته و تلفظ روبه‌رو شوند.